“Zo is onze democratische verzorgingsstaat verworden tot een mechanisme om de negatieve consequenties van ons eigen handelen op elkaar af te wentelen, dan wel een vergoeding te claimen voor vrijwel ieder probleem dat ons overkomt. Dat is niet langer houdbaar.

We vragen, claimen, eisen en willen gezamenlijk meer dan we er individueel voor kunnen en willen betalen. Zo betalen we in 2020 waarschijnlijk 20 procent van ons bruto inkomen aan AWBZ-premie. Dat is niet op te brengen. Paradoxaal genoeg probeert de Rijksoverheid daaraan te ontsnappen door mensen met financiële prikkels te stimuleren om minder gebruik van publieke diensten te maken.

Maar financiële prikkels wakkeren per definitie het toch al ruim aanwezige individualisme aan. Zo versterkt de crisis in de verzorgingsstaat (te duur) de democratische crisis (excessieve focus op eigenbelang).”

U kunt dit artikel hier lezen.

Auteur(s):  Albert Jan Kruiter

Gepubliceerd in:  NRC & NRC Next

Datum van publicatie:  1 mei 2012